ေမေတၱယ်ပြင့္ခ်ိန္ကိုရည္၍ ဆုေတာင္း၀ံ့သလား ( အပိုင္း ၁)
ဦးေအာင္မြန္ (ျမတ္ဆုမြန္) ေရးသားေသာ ျမတ္စြာဗုဒၶေမေတၱယ် စာအုပ္မွ အခန္း (၂၃) [စာမ်က္ႏွာ ၅၈၃-၅၉၂] ကိုကူးယူေဖၚျပေပးပါမယ္။ ဒီအခန္းမွာ လက္ရွိသာသနာေတာ္ႏွင့္ႀကံဳႀကိဳက္တုန္း ဝိပႆနာဘာဝနာ အလုပ္ကို အားထုတ္သင့္ေၾကာင္း ေနာက္ပြင့္မည့္ ဘုရားသာသနာကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး သတိလက္လြတ္အခ်ိန္ကုန္ မခံသင့္ေၾကာင္းကို ဆံုးမထားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ အဆံုးအမေတြကို စုစည္းေဖၚျပထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ အပိုင္းေလးေတြခြဲၿပီးတင္ေပးပါမယ္။
ရြက္ဝါ။
********************
ပုထုဇဥ္တို႔မည္သည္ မိမိ႒၏ေတြ႔ႀကံဳခံစားေနရေသာ လတ္တေလာျပႆနာ အေပၚတြင္ အေျခခံ၍ ထိုျပႆနာအခက္အခဲမွ ကၽြတ္လြတ္ေစျခင္းအလို႔ငွာ ဆုေတာင္းသည္ကမ်ား၏။ ဤအခ်က္ကို ရည္၍ တတိယနံေမာ္ ဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္၀ိနႏၵာသဘ (ေအဒီ ၁၇၇၆-၁၈၄၀) က သီလ၀ိေသာဓနီက်မ္းတြင္-
ပုထုဇဥ္တို႔မည္သည္ ဇာတိတရား မိမိအားထင္ရွားႏွိပ္စက္လ်က္ ထိုဇာတိ၏အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာကိုရည္၍ ကုသိုလ္ျပဳသူ မ်ားေခ်သည္။ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖိုလ္ဉာဏ္၊ နိဗၺာန္အက်ိဳးငွာ ရည္၍ျပဳသူ နည္းေခ်သည္။ ကုသိုလ္မည္သည္လည္း အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ အက်ိဳးကိုျဖစ္ေစၿမဲျဖစ္၍ ရည္တိုင္းေသာအက်ိဳးသာျဖစ္ေစသည္၊ မရည္ေသာအက်ိဳးကိုမျဖစ္ေစ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြတ္တမ္းမွာမပါ သံသရာမွာ ၾကာရေခ်သည္...။
ကၽြတ္တမ္းမွာပါေအာင္ ဇာတိ၏အျမစ္ကိုသိ၍ ဇာတိ၏ကုန္ရာ နိဗၺာန္အက်ိဳးငွာသာ ကုသိုလ္ကိုျပဳရာသည္။ လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ အက်ိဳးငွာရည္၍ မျပဳရာ။ ျပဳေသာသူသည္ ငါ့အားကာလျမင့္ရွည္ ဇာတိဆင္းရဲ၊ ဇရာဆင္းရဲ၊ ဗ်ာဓိဆင္းရဲ၊ မရဏဆင္းရဲ၊ ေသာကဆင္းရဲ၊ ခီယနဆင္းရဲသည္ ဤကုသိုလ္ေၾကာင့္ ငါ့အားျဖစ္ပါေစဟု ပန္ကားမပန္၊ ပန္ရာေရာက္ေလသည္။ ကုသိုလ္သည္ ဆင္းရဲကိုမျဖစ္ေစတတ္ေသာ္လည္း ျဖစ္ေစတတ္သကဲ့သို႔ ပတၱနာအားေလ်ာ္စြာ ျဖစ္ေလသည္..။ ဟူ၍ေရးသားေတာ္မူခဲ့သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ပထမနံေမာ္ဆရာေတာ္မွာ အရွင္သာရမဥၨဴ၊ ဒုတိယန႔ေမာ္ ဆရာေတာ္မွာ အရွင္ဓမၼပါလ ျဖစ္သည္။ နံေမာ္ရြာသည္ ရွမ္းျပည္နယ္၊ ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕၊ ေရႊအင္းေတာင္ အေနာက္ခင္ရိုးရြာ ပန္တင္ဂူအနီး၌ရွိသည္။
ဤသို႔လွ်င္ရခဲလွစြာေသာ လူ႔ဘ၀ကိုရပါလ်က္၊ ႀကံဳခဲလွစြာေသာ ဘုရားသာသနာႏွင့္ ဆံုဆည္းပါလ်က္၊ ျဖစ္ခဲလွစြာေသာ သဒၶမၼတရာလက္ကိုင္ရွိသူျဖစ္ပါလ်က္ကနဲ႔ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္အက်ိဳးငွာကား မရည္၊ လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ ကိုသာရည္၍ ျပဳေလသည္ကား ပညာစကၡဳကို အဝိဇၨာဟူေသာ သလႅာသည္ ေျမွးယွက္ေလေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ထိုအဝိဇၨာသလႅာေျမွးကို မည္သို႔ဖယ္ရွားမည္နည္း၊ ဟူမူ သတိဘာ၀နာကို ပြားမ်ားေစရာသည္။ သတိဘာ၀နာဟူသည္ အခ်င္းခပ္သိမ္း သတိသမၸဇညကိုမလြတ္ေစရေအာင္ သြားစဥ္လည္းသတိ၊ ထိုင္စဥ္လည္းသတိ၊ ေလ်ာင္းစဥ္လည္းသတိ၊ မည္သည့္အခါတြင္မွ သတိသမၸဇညကို မလြတ္ေစရ-ဟု နံေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီးနည္းေပးေတာ္မူပါသည္။ တတိယနံေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီး နည္းေပးေတာ္မူေသာ သတိဘာ၀နာဆိုသည္ကား ယခုအခါျမန္မာနိုင္ငံ၌ အလြန္ထင္ရွားလ်က္ရွိေသာ သတိပ႒ာန္ထိပႆနာဘာ၀နာလုပ္ငန္း ပင္ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ျဖစ္၍ သတိပ႒ာန္ဘာ၀နာကို အားထုတ္ရန္ အသင့္ရွိေနသူတို႔အဖို႔ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၅၇၆-သန္းတြင္ပြင့္ေတာ္မူမည့္ ေမေတၱယ်ရွင္ကို ဖူးေတြ႔ရပါေစ-ဟု ဆုေတာင္းရန္ လို,မလို ဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္စပ္၍ ပစၥကၡသာသနာေတာ္၌ ေန, လ သဖြယ္ ထင္ရွားလ်က္ သာသနာဦးေသွ်ာင္ျဖစ္ေတာ္မူၾကကုန္ေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးမ်ား၏ေအာက္ပါ ၾသဝါဒ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္စကားတို႔ကို ဖတ္ရႈ၍ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္နိုင္ၾကရန္ျဖစ္ပါသည္။
ဦးေအာင္မြန္ (ျမတ္ဆုမြန္) ေရးသားေသာ ျမတ္စြာဗုဒၶေမေတၱယ် စာအုပ္မွ အခန္း (၂၃) [စာမ်က္ႏွာ ၅၈၃-၅၉၂] ကိုကူးယူေဖၚျပေပးပါမယ္။ ဒီအခန္းမွာ လက္ရွိသာသနာေတာ္ႏွင့္ႀကံဳႀကိဳက္တုန္း ဝိပႆနာဘာဝနာ အလုပ္ကို အားထုတ္သင့္ေၾကာင္း ေနာက္ပြင့္မည့္ ဘုရားသာသနာကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး သတိလက္လြတ္အခ်ိန္ကုန္ မခံသင့္ေၾကာင္းကို ဆံုးမထားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ အဆံုးအမေတြကို စုစည္းေဖၚျပထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ အပိုင္းေလးေတြခြဲၿပီးတင္ေပးပါမယ္။
ရြက္ဝါ။
********************
ပုထုဇဥ္တို႔မည္သည္ မိမိ႒၏ေတြ႔ႀကံဳခံစားေနရေသာ လတ္တေလာျပႆနာ အေပၚတြင္ အေျခခံ၍ ထိုျပႆနာအခက္အခဲမွ ကၽြတ္လြတ္ေစျခင္းအလို႔ငွာ ဆုေတာင္းသည္ကမ်ား၏။ ဤအခ်က္ကို ရည္၍ တတိယနံေမာ္ ဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္၀ိနႏၵာသဘ (ေအဒီ ၁၇၇၆-၁၈၄၀) က သီလ၀ိေသာဓနီက်မ္းတြင္-
ပုထုဇဥ္တို႔မည္သည္ ဇာတိတရား မိမိအားထင္ရွားႏွိပ္စက္လ်က္ ထိုဇာတိ၏အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာကိုရည္၍ ကုသိုလ္ျပဳသူ မ်ားေခ်သည္။ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖိုလ္ဉာဏ္၊ နိဗၺာန္အက်ိဳးငွာ ရည္၍ျပဳသူ နည္းေခ်သည္။ ကုသိုလ္မည္သည္လည္း အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ အက်ိဳးကိုျဖစ္ေစၿမဲျဖစ္၍ ရည္တိုင္းေသာအက်ိဳးသာျဖစ္ေစသည္၊ မရည္ေသာအက်ိဳးကိုမျဖစ္ေစ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြတ္တမ္းမွာမပါ သံသရာမွာ ၾကာရေခ်သည္...။
ကၽြတ္တမ္းမွာပါေအာင္ ဇာတိ၏အျမစ္ကိုသိ၍ ဇာတိ၏ကုန္ရာ နိဗၺာန္အက်ိဳးငွာသာ ကုသိုလ္ကိုျပဳရာသည္။ လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ အက်ိဳးငွာရည္၍ မျပဳရာ။ ျပဳေသာသူသည္ ငါ့အားကာလျမင့္ရွည္ ဇာတိဆင္းရဲ၊ ဇရာဆင္းရဲ၊ ဗ်ာဓိဆင္းရဲ၊ မရဏဆင္းရဲ၊ ေသာကဆင္းရဲ၊ ခီယနဆင္းရဲသည္ ဤကုသိုလ္ေၾကာင့္ ငါ့အားျဖစ္ပါေစဟု ပန္ကားမပန္၊ ပန္ရာေရာက္ေလသည္။ ကုသိုလ္သည္ ဆင္းရဲကိုမျဖစ္ေစတတ္ေသာ္လည္း ျဖစ္ေစတတ္သကဲ့သို႔ ပတၱနာအားေလ်ာ္စြာ ျဖစ္ေလသည္..။ ဟူ၍ေရးသားေတာ္မူခဲ့သည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ပထမနံေမာ္ဆရာေတာ္မွာ အရွင္သာရမဥၨဴ၊ ဒုတိယန႔ေမာ္ ဆရာေတာ္မွာ အရွင္ဓမၼပါလ ျဖစ္သည္။ နံေမာ္ရြာသည္ ရွမ္းျပည္နယ္၊ ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕၊ ေရႊအင္းေတာင္ အေနာက္ခင္ရိုးရြာ ပန္တင္ဂူအနီး၌ရွိသည္။
ဤသို႔လွ်င္ရခဲလွစြာေသာ လူ႔ဘ၀ကိုရပါလ်က္၊ ႀကံဳခဲလွစြာေသာ ဘုရားသာသနာႏွင့္ ဆံုဆည္းပါလ်က္၊ ျဖစ္ခဲလွစြာေသာ သဒၶမၼတရာလက္ကိုင္ရွိသူျဖစ္ပါလ်က္ကနဲ႔ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္အက်ိဳးငွာကား မရည္၊ လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ ကိုသာရည္၍ ျပဳေလသည္ကား ပညာစကၡဳကို အဝိဇၨာဟူေသာ သလႅာသည္ ေျမွးယွက္ေလေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္၊ ထိုအဝိဇၨာသလႅာေျမွးကို မည္သို႔ဖယ္ရွားမည္နည္း၊ ဟူမူ သတိဘာ၀နာကို ပြားမ်ားေစရာသည္။ သတိဘာ၀နာဟူသည္ အခ်င္းခပ္သိမ္း သတိသမၸဇညကိုမလြတ္ေစရေအာင္ သြားစဥ္လည္းသတိ၊ ထိုင္စဥ္လည္းသတိ၊ ေလ်ာင္းစဥ္လည္းသတိ၊ မည္သည့္အခါတြင္မွ သတိသမၸဇညကို မလြတ္ေစရ-ဟု နံေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီးနည္းေပးေတာ္မူပါသည္။ တတိယနံေမာ္ဆရာေတာ္ႀကီး နည္းေပးေတာ္မူေသာ သတိဘာ၀နာဆိုသည္ကား ယခုအခါျမန္မာနိုင္ငံ၌ အလြန္ထင္ရွားလ်က္ရွိေသာ သတိပ႒ာန္ထိပႆနာဘာ၀နာလုပ္ငန္း ပင္ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ျဖစ္၍ သတိပ႒ာန္ဘာ၀နာကို အားထုတ္ရန္ အသင့္ရွိေနသူတို႔အဖို႔ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၅၇၆-သန္းတြင္ပြင့္ေတာ္မူမည့္ ေမေတၱယ်ရွင္ကို ဖူးေတြ႔ရပါေစ-ဟု ဆုေတာင္းရန္ လို,မလို ဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္စပ္၍ ပစၥကၡသာသနာေတာ္၌ ေန, လ သဖြယ္ ထင္ရွားလ်က္ သာသနာဦးေသွ်ာင္ျဖစ္ေတာ္မူၾကကုန္ေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးမ်ား၏ေအာက္ပါ ၾသဝါဒ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္စကားတို႔ကို ဖတ္ရႈ၍ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္နိုင္ၾကရန္ျဖစ္ပါသည္။
Posts
