သာသနာျပဳမ်ားႏွင့္ တစ္ညေန
တစ္ေန႔က ညေနမိုးခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလ်ာက္ၿပီး အိမ္အျပန္ လမ္းမွာ သာသနာျပဳအဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔ ဆံုျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ထာဝရ ဘုရားကိုယံုၾကည္ၾကသူေတြပါ။ သူတို႔က သူတို႔ က်မ္းဂန္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေလးေတြ ရိုက္ႏွိပ္ထားတဲ့ စာရြက္ေသးေသးေလးေတြကို ေဝေနပါတယ္။ လူေတြကိုလည္း စကားတစ္ခ်ိဳ႕ ပါးစပ္ကေနရြက္ဆိုခိုင္းပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ျမန္မာျပန္ၿပီးေျပာရရင္ “အို သခင္ေယ႐ႈ” ဆိုတဲ့စကားလည္း ပါ,ပါတယ္။ “အို ထာဝရ ဘုရားသခင္ အကၽြန္ႏုတ္၏ ကိုယ္တြင္းသို႔ဝင္ပါ” အဲလိုအဓိပၸာယ္မ်ိဳးလည္း ပါတယ္ မွတ္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ရာမွာ လြဲမွားမႈ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သလို ျပန္လိုက္ျခင္းပါ။
တကယ္ေတာ့ အရင္တစ္ႀကိမ္လည္းေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အခုေျပာေနတာက ဒုတိယအႀကိမ္ပါ။ သူတို႔က “ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္လား၊ မင္းမွာ ယံုၾကည္မႈရွိလား” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ေမးပါတယ္။ ပထမလူေတြနဲ႔ ေတြ႔တုန္းကေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈက ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ မတူဘူးလို႔ ေျပာမိပါတယ္။” အဲဒီေတာ့ သူတို႔က ျပန္ေျပာတယ္ “ယံုၾကည္မႈဆိုတာ တစ္ခုတည္းပဲရွိတယ္၊ ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ ငါဆိုတာေလး လိုက္ဆိုပါ” တဲ့။ အဲဒါၿပီးေတာ့ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြခ်ေပးပါတယ္။
အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ “ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္လား” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္မႈက တျခားျဖစ္တယ္” လို႔မေျဖရဲေတာ့ပါဘူး။ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာတရားက တျခားျဖစ္တယ္” လို႔ေျပာင္းၿပီးေျဖလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီကစၿပီး သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ထာဝရဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္၏/ မယံုၾကည္၏ အရမ္းစိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေမးၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “ထာဝရဘုရားသခင္ကို ရွိတယ္လို႔ကို မယံုၾကည္တာ” လို႔ပဲေျဖပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူက လူေတြ၊ အပင္ေတြ၊ ေျမႀကီး အစရွိတဲ့ သူမ်က္ေစ့နဲ႔ ျမင္,ျမင္သမွ် ေလာကအလံုးကို လက္ၫႇိဳးပတ္ထိုးၿပီး “ဒါေတြ ဘယ္ကလာသလဲ” ေမးပါတယ္။ “ဒို႔ဝါဒအရေတာ့ အားလံုးဟာ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ျဖစ္ပ်က္ေနတာပဲ” လို႔ ဉာဏ္မီသမွ် ဘာသာစကား တတ္သမွ် ႀကိဳးစားေျပာျပပါတယ္။
အဲလိုေျပာလိုက္ေတာ့ ထာဝရဘုရားရွိေၾကာင္းကို အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးစားၿပီး သက္ေသျပၾကပါတယ္။ သူတို႔သံုးသြာတဲ့ စကားထဲမွာ ထာဝရဘုရားသခင္ကို အဂၤလိပ္လို living creature လို႔အဓိပၸာယ္ရတဲ့ စကားကို သံုးသြားပါတယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာတာေတြကို အားလံုးေတာ့နားမလည္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သမၼာက်မ္းစာကိုလည္း ဖတ္ဖူးေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိပါတယ္” လို႔ ၿပီးေတာ့ “ဘာသာေရး စာေပေတြကို လက္လွမ္းမီမွ် ေလ့လာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ နားလည္လက္ခံႏိုင္ဆံုးကေတာ့ ဒို႔ဘာသာတရား စာေပေတြကိုပဲ” လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဆက္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ထာရဝဘုရားရွိေၾကာင္း သူတို႔တစ္ေတြ အပင္ပန္းခံ ေျပာေနရတာ ၾကာလာေတာ့ “ထားပါေတာ့ ရွိတယ္ပဲထားပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲလို႔ ေမးလိုက္တယ္” အဲဒီေတာ့ သူတို႔က ဒီစကားေလးလိုက္ဆိုပါတဲ့ ဆိုၿပီး အစပိုင္းက ေျပာခဲ့တဲ့ စာသားေတြကို ခ်ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ဆိုလိုက္တယ္။ “အဲဒီေတာ့ ဘာထူးလဲ၊ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလုပ္ေပးမွာလဲ” လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ “သူက မင္းကို ေစာင့္ေရွာက္တယ္ ကယ္တင္တယ္” တဲ့သူတို႔ကျပန္ေျဖပါတယ္။ အဲဒိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က “အခုေန အဲဒီစကား ရြက္ၿပီး ဒီနားမွာ လူသတ္မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေထာင္ထဲမသြားရေအာင္ သူေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္လား” လို႔ဆက္ေမးလိုက္တယ္။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ေမးခြန္းက ကေလးဆန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းသိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေပးလာတဲ့ အေျခအေနအရ ဒီထက္ျမင့္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြပါတဲ့ စကားကၽြန္ေတာ္ မေမးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကေလးဆန္တယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီေမးခြန္းေမးစဥ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့မွန္ အလြန္ ရွည္လ်ားတဲ့ အေတြးေတြက ပါခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေတြက အခ်ိန္မရလို႔ သူတို႔ကိုေတာ့ ေျပာမျပလိုက္ရပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တရားဂုဏ္ေတာ္မွာပါတဲ့ လက္ေတြ႔သိျမင္၊ ေကာင္းက်ိဳးခံစားႏိုင္ျခင္းဂုဏ္ေတာ္ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ရွင္းးျပခ်င္ခဲ့တာပါ။ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ တရားေတာ္ေတြကို မေျပာေသးပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆိုလည္း ႏိုင္နင္းခ်င္မွ ႏိုင္နင္းမွာပါ။ မဂၤလာတရားေတာ္ေတြထဲက ပထမဦးဆံုးမဂၤလာျဖစ္တဲ့ လူမိုက္ကို မေပါင္းသင္းေရး မဂၤလာတရားေတာ္ေလးတစ္ခုကိုပဲ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ စတင္နာၾကားစကတည္းက စိတ္ၾကည္ႏူးခ်မ္းသာရပါတယ္။ “လူမိုက္ကို မေပါင္းရဘူးတဲ့ လူမိုက္လကၡဏာဘာေတြရွိလဲ” ဆိုတာကို နဲနဲအက်ယ္ခ်ဲ႕ေလ့လာမယ္။ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔ အညီတကယ္ေနမယ္ဆိုရင္ သိသာတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြျဖစ္လာပါမယ္။ တရားေတာ္ကို ေလ့လာစဥ္မွာ၊ က်င့္ႀကံစဥ္မွာ က်င့္ႀကံအၿပီးမွာ သိသာတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြခံစားရလို႔ စိတ္သစ္လူသစ္ ျဖစ္ေနပါလိမၼယ္။
ေရွးလူႀကီးေတြေျပာလို႔၊ က်မ္းဂန္လာလို႔ ရွိတယ္လို႔ထင္ေနတဲ့ ထာဝရဘုရားရဲ႕ အမည္နာမကို ႏုတ္ကရြက္လို႔ ဘာျဖစ္လာမလဲ ဘယ္လိုေကာင္းက်ိဳးရမလဲ- ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စဥ္းစားလို႔မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကေလးဆန္တဲ့ ေမးခြန္းေလးကို ေမးလိုက္မိတာပါ။
ထာဝရဘုရာသခင္ကို မယံုၾကည္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့ သူတို႔အေျဖက ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ “တကယ္ေတာ့ မင္းယံုၾကည္ပါတယ္” တဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ မယံုပါဘူးထပ္တလဲလဲ ေျပာေနသူကို မင္းယံုၾကည္ပါတယ္ဆိုေတာ့ မခက္ဘူးလား။ “သူ႔အေၾကာင္းကို ေျပာေနမွ မင္းယံုၾကည္လို႔ေပါ႔” တဲ့။
လူ႔အခြင့္အေရး ျပႆနာေလးနဲ႔ ဥပမာတစ္ခုျပခ်င္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္က “လူျဖဴနဲ႔ လူမည္း အခြင့္အေရး မတူညီသင့္ဘူး။ ကြဲျပားေနရမယ္” လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာေျပာမယ္ ဆိုရင္။ ကၽြန္ေတာ္က တူညီစြာရသင့္ေၾကာင္းကို ျပန္ၿပီးေဆြးေႏြးတင္ျပေနမယ္။ အဲလိုတင္ျပေနတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီျပႆနာေပၚမွာ သံသယ တစ္စံုတရာရွိေနသူလို႔ ဆိုသာပါ႔မလား။ မဆိုသာပါဘူး။ သေဘာထားမတူသူရွိလို႔သာ ရွင္းလင္းေနရတာ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ စိတ္ကူးထဲမွာ အေျဖက ရွင္းေနၿပီးသား ဘာသံသယမွ မရွိေအာင္ကို ရွင္းေနၿပီးသား။ ခုလည္းဒီတိုင္းပါပဲ သူတို႔ကရွိတယ္ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီနာမည္ကိုေျပာေနရတာ တကယ္ေတာ့ မရွိဘူးဆိုတာႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ဘာသံသယမွ မရွိေအာင္ကို ရွင္းေနၿပီးသားပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကေနေတြးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔သာ ဘုရားသခင္ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို သံသယရွိေနသူေတြပါ။ ယံုၾကည္တယ္, ယံုၾကည္တယ္ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ယံုၾကည္မႈ မခိုင္မာသူေတြပါ။ ဘာလို႔အဲလိုေျပာလဲဆိုေတာ့ သူတို႔က သတို႔မ်က္လံုးနဲ႔ ျမင္ေနရတဲ့ လူအစရွိတဲ့ သတၱဝါေတြကို အစရွာတယ္ မေတြ႔ေတာ့ ဒီေလာကအလံုးကို ဖန္ဆင္းသူရွိရမယ္ဆိုၿပီး အေျဖထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီဖန္ဆင္းသူ ဘယ္ကလာသလဲေမးေတာ့ အေျဖက မရွိေတာ့ဘူး။ သူက အစမရွိဘူး၊ ထာဝရတည္ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ဆီမွာ ထိပ္ပိတ္ထားလိုက္ရတယ္။ သူတို႔နည္းနဲ႔ပဲေတြးရင္ ေလာကရွိရင္ ေလာကရဲ႕ အစရွိရမယ္၊ ထာဝရဘုရားရွိရင္ ထာဝရဘုရားရဲ႕ အစရွိရမယ္။ သူ႔အတြက္ေနရာရွိရမယ္ အဲဒါေတြ ဘယ္သူဖန္ဆင္းလဲေတြးရမယ္။ အဲဒီမွာ ထိပ္ပိတ္ထားေတာ့ သူတို႔က တကယ္လည္း နားလည္သေဘာေပါက္ ယံုၾကည္ျခင္းမရွိပါပဲနဲ႔ ယံုၾကည္တယ္လို႔ ခပ္ေယာင္ေယာင္ေလးထင္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အဲလိုပဲ ေျပာစရာရွိေတာ့တယ္။
အဲဒီေန႔ညေနက လမ္ေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း သူတို႔နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ ရြက္ခိုင္းခ်င္တာေလးကို လိုက္ဆိုေအာင္ သူတို႔လည္း အေမာခံၿပီးေတာ္ေတာ္ ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က “ပိဋကတ္ သံုးပံုကို ဖတ္ဖူးလား”လို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ မဖတ္ဖူးဘူး ဆိုၿပီး သူတို႔ နည္းနည္းေတာ့ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ မဖတ္ဖူးတာက သူတို႔အားနည္းခ်က္လည္း ပါတာေပါ႔ေလ။ သာသနာျပဳမွလုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာသာျခားေတြနဲ႔မွ ခုလိုစကားေတြေျပာမယ္ဆိုရင္ တျခားဘာသာအယူေလးေတြလည္း သိထားသင့္တာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖက္က ျဖန္႔ေဝႏိုင္မႈ အားနည္းတာလည္း ပါ, ပါတယ္။ တိုင္းျပည္က မြဲတာလည္း အဓိကက်တဲ့ ျပႆနာပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း တတ္ႏိုင္သမွ် ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ေထရဝါဒ၊ မဟာယာန ဆိုၿပီး အဓိက ၂ ဂိုဏ္းရွိေၾကာင္း၊ ေထရဝါဒ စာေပေတြကို ေလ့လာဖို႔ အႀကံျပဳလိုေၾကာင္း၊ အဲဒီစာေပေတြမွာ လက္ေတြ႔နည္းလမ္း က်လွတဲ့ အျမင့္မားဆံုး အေတြးေခၚပညာေတြ ပါရွိေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
တစ္ေန႔က ညေနမိုးခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလ်ာက္ၿပီး အိမ္အျပန္ လမ္းမွာ သာသနာျပဳအဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔ ဆံုျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ထာဝရ ဘုရားကိုယံုၾကည္ၾကသူေတြပါ။ သူတို႔က သူတို႔ က်မ္းဂန္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေလးေတြ ရိုက္ႏွိပ္ထားတဲ့ စာရြက္ေသးေသးေလးေတြကို ေဝေနပါတယ္။ လူေတြကိုလည္း စကားတစ္ခ်ိဳ႕ ပါးစပ္ကေနရြက္ဆိုခိုင္းပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ ျမန္မာျပန္ၿပီးေျပာရရင္ “အို သခင္ေယ႐ႈ” ဆိုတဲ့စကားလည္း ပါ,ပါတယ္။ “အို ထာဝရ ဘုရားသခင္ အကၽြန္ႏုတ္၏ ကိုယ္တြင္းသို႔ဝင္ပါ” အဲလိုအဓိပၸာယ္မ်ိဳးလည္း ပါတယ္ မွတ္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ရာမွာ လြဲမွားမႈ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သလို ျပန္လိုက္ျခင္းပါ။
တကယ္ေတာ့ အရင္တစ္ႀကိမ္လည္းေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အခုေျပာေနတာက ဒုတိယအႀကိမ္ပါ။ သူတို႔က “ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္လား၊ မင္းမွာ ယံုၾကည္မႈရွိလား” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ေမးပါတယ္။ ပထမလူေတြနဲ႔ ေတြ႔တုန္းကေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈက ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ မတူဘူးလို႔ ေျပာမိပါတယ္။” အဲဒီေတာ့ သူတို႔က ျပန္ေျပာတယ္ “ယံုၾကည္မႈဆိုတာ တစ္ခုတည္းပဲရွိတယ္၊ ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ ငါဆိုတာေလး လိုက္ဆိုပါ” တဲ့။ အဲဒါၿပီးေတာ့ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြခ်ေပးပါတယ္။
အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ “ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္လား” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္မႈက တျခားျဖစ္တယ္” လို႔မေျဖရဲေတာ့ပါဘူး။ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာတရားက တျခားျဖစ္တယ္” လို႔ေျပာင္းၿပီးေျဖလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီကစၿပီး သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ထာဝရဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္၏/ မယံုၾကည္၏ အရမ္းစိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေမးၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ “ထာဝရဘုရားသခင္ကို ရွိတယ္လို႔ကို မယံုၾကည္တာ” လို႔ပဲေျဖပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူက လူေတြ၊ အပင္ေတြ၊ ေျမႀကီး အစရွိတဲ့ သူမ်က္ေစ့နဲ႔ ျမင္,ျမင္သမွ် ေလာကအလံုးကို လက္ၫႇိဳးပတ္ထိုးၿပီး “ဒါေတြ ဘယ္ကလာသလဲ” ေမးပါတယ္။ “ဒို႔ဝါဒအရေတာ့ အားလံုးဟာ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ျဖစ္ပ်က္ေနတာပဲ” လို႔ ဉာဏ္မီသမွ် ဘာသာစကား တတ္သမွ် ႀကိဳးစားေျပာျပပါတယ္။
အဲလိုေျပာလိုက္ေတာ့ ထာဝရဘုရားရွိေၾကာင္းကို အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးစားၿပီး သက္ေသျပၾကပါတယ္။ သူတို႔သံုးသြာတဲ့ စကားထဲမွာ ထာဝရဘုရားသခင္ကို အဂၤလိပ္လို living creature လို႔အဓိပၸာယ္ရတဲ့ စကားကို သံုးသြားပါတယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာတာေတြကို အားလံုးေတာ့နားမလည္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သမၼာက်မ္းစာကိုလည္း ဖတ္ဖူးေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိပါတယ္” လို႔ ၿပီးေတာ့ “ဘာသာေရး စာေပေတြကို လက္လွမ္းမီမွ် ေလ့လာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ နားလည္လက္ခံႏိုင္ဆံုးကေတာ့ ဒို႔ဘာသာတရား စာေပေတြကိုပဲ” လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဆက္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ထာရဝဘုရားရွိေၾကာင္း သူတို႔တစ္ေတြ အပင္ပန္းခံ ေျပာေနရတာ ၾကာလာေတာ့ “ထားပါေတာ့ ရွိတယ္ပဲထားပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲလို႔ ေမးလိုက္တယ္” အဲဒီေတာ့ သူတို႔က ဒီစကားေလးလိုက္ဆိုပါတဲ့ ဆိုၿပီး အစပိုင္းက ေျပာခဲ့တဲ့ စာသားေတြကို ခ်ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ဆိုလိုက္တယ္။ “အဲဒီေတာ့ ဘာထူးလဲ၊ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလုပ္ေပးမွာလဲ” လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ “သူက မင္းကို ေစာင့္ေရွာက္တယ္ ကယ္တင္တယ္” တဲ့သူတို႔ကျပန္ေျဖပါတယ္။ အဲဒိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က “အခုေန အဲဒီစကား ရြက္ၿပီး ဒီနားမွာ လူသတ္မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေထာင္ထဲမသြားရေအာင္ သူေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္လား” လို႔ဆက္ေမးလိုက္တယ္။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ေမးခြန္းက ကေလးဆန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းသိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေပးလာတဲ့ အေျခအေနအရ ဒီထက္ျမင့္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြပါတဲ့ စကားကၽြန္ေတာ္ မေမးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကေလးဆန္တယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီေမးခြန္းေမးစဥ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့မွန္ အလြန္ ရွည္လ်ားတဲ့ အေတြးေတြက ပါခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေတြက အခ်ိန္မရလို႔ သူတို႔ကိုေတာ့ ေျပာမျပလိုက္ရပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တရားဂုဏ္ေတာ္မွာပါတဲ့ လက္ေတြ႔သိျမင္၊ ေကာင္းက်ိဳးခံစားႏိုင္ျခင္းဂုဏ္ေတာ္ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ရွင္းးျပခ်င္ခဲ့တာပါ။ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ တရားေတာ္ေတြကို မေျပာေသးပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆိုလည္း ႏိုင္နင္းခ်င္မွ ႏိုင္နင္းမွာပါ။ မဂၤလာတရားေတာ္ေတြထဲက ပထမဦးဆံုးမဂၤလာျဖစ္တဲ့ လူမိုက္ကို မေပါင္းသင္းေရး မဂၤလာတရားေတာ္ေလးတစ္ခုကိုပဲ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ စတင္နာၾကားစကတည္းက စိတ္ၾကည္ႏူးခ်မ္းသာရပါတယ္။ “လူမိုက္ကို မေပါင္းရဘူးတဲ့ လူမိုက္လကၡဏာဘာေတြရွိလဲ” ဆိုတာကို နဲနဲအက်ယ္ခ်ဲ႕ေလ့လာမယ္။ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔ အညီတကယ္ေနမယ္ဆိုရင္ သိသာတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြျဖစ္လာပါမယ္။ တရားေတာ္ကို ေလ့လာစဥ္မွာ၊ က်င့္ႀကံစဥ္မွာ က်င့္ႀကံအၿပီးမွာ သိသာတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြခံစားရလို႔ စိတ္သစ္လူသစ္ ျဖစ္ေနပါလိမၼယ္။
ေရွးလူႀကီးေတြေျပာလို႔၊ က်မ္းဂန္လာလို႔ ရွိတယ္လို႔ထင္ေနတဲ့ ထာဝရဘုရားရဲ႕ အမည္နာမကို ႏုတ္ကရြက္လို႔ ဘာျဖစ္လာမလဲ ဘယ္လိုေကာင္းက်ိဳးရမလဲ- ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စဥ္းစားလို႔မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကေလးဆန္တဲ့ ေမးခြန္းေလးကို ေမးလိုက္မိတာပါ။
ထာဝရဘုရာသခင္ကို မယံုၾကည္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္ေတာ့ သူတို႔အေျဖက ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ “တကယ္ေတာ့ မင္းယံုၾကည္ပါတယ္” တဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ မယံုပါဘူးထပ္တလဲလဲ ေျပာေနသူကို မင္းယံုၾကည္ပါတယ္ဆိုေတာ့ မခက္ဘူးလား။ “သူ႔အေၾကာင္းကို ေျပာေနမွ မင္းယံုၾကည္လို႔ေပါ႔” တဲ့။
လူ႔အခြင့္အေရး ျပႆနာေလးနဲ႔ ဥပမာတစ္ခုျပခ်င္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္က “လူျဖဴနဲ႔ လူမည္း အခြင့္အေရး မတူညီသင့္ဘူး။ ကြဲျပားေနရမယ္” လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာေျပာမယ္ ဆိုရင္။ ကၽြန္ေတာ္က တူညီစြာရသင့္ေၾကာင္းကို ျပန္ၿပီးေဆြးေႏြးတင္ျပေနမယ္။ အဲလိုတင္ျပေနတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီျပႆနာေပၚမွာ သံသယ တစ္စံုတရာရွိေနသူလို႔ ဆိုသာပါ႔မလား။ မဆိုသာပါဘူး။ သေဘာထားမတူသူရွိလို႔သာ ရွင္းလင္းေနရတာ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ စိတ္ကူးထဲမွာ အေျဖက ရွင္းေနၿပီးသား ဘာသံသယမွ မရွိေအာင္ကို ရွင္းေနၿပီးသား။ ခုလည္းဒီတိုင္းပါပဲ သူတို႔ကရွိတယ္ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီနာမည္ကိုေျပာေနရတာ တကယ္ေတာ့ မရွိဘူးဆိုတာႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ဘာသံသယမွ မရွိေအာင္ကို ရွင္းေနၿပီးသားပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ေနရာကေနေတြးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔သာ ဘုရားသခင္ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို သံသယရွိေနသူေတြပါ။ ယံုၾကည္တယ္, ယံုၾကည္တယ္ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ယံုၾကည္မႈ မခိုင္မာသူေတြပါ။ ဘာလို႔အဲလိုေျပာလဲဆိုေတာ့ သူတို႔က သတို႔မ်က္လံုးနဲ႔ ျမင္ေနရတဲ့ လူအစရွိတဲ့ သတၱဝါေတြကို အစရွာတယ္ မေတြ႔ေတာ့ ဒီေလာကအလံုးကို ဖန္ဆင္းသူရွိရမယ္ဆိုၿပီး အေျဖထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီဖန္ဆင္းသူ ဘယ္ကလာသလဲေမးေတာ့ အေျဖက မရွိေတာ့ဘူး။ သူက အစမရွိဘူး၊ ထာဝရတည္ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ဆီမွာ ထိပ္ပိတ္ထားလိုက္ရတယ္။ သူတို႔နည္းနဲ႔ပဲေတြးရင္ ေလာကရွိရင္ ေလာကရဲ႕ အစရွိရမယ္၊ ထာဝရဘုရားရွိရင္ ထာဝရဘုရားရဲ႕ အစရွိရမယ္။ သူ႔အတြက္ေနရာရွိရမယ္ အဲဒါေတြ ဘယ္သူဖန္ဆင္းလဲေတြးရမယ္။ အဲဒီမွာ ထိပ္ပိတ္ထားေတာ့ သူတို႔က တကယ္လည္း နားလည္သေဘာေပါက္ ယံုၾကည္ျခင္းမရွိပါပဲနဲ႔ ယံုၾကည္တယ္လို႔ ခပ္ေယာင္ေယာင္ေလးထင္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အဲလိုပဲ ေျပာစရာရွိေတာ့တယ္။
အဲဒီေန႔ညေနက လမ္ေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း သူတို႔နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ ရြက္ခိုင္းခ်င္တာေလးကို လိုက္ဆိုေအာင္ သူတို႔လည္း အေမာခံၿပီးေတာ္ေတာ္ ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က “ပိဋကတ္ သံုးပံုကို ဖတ္ဖူးလား”လို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ မဖတ္ဖူးဘူး ဆိုၿပီး သူတို႔ နည္းနည္းေတာ့ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ မဖတ္ဖူးတာက သူတို႔အားနည္းခ်က္လည္း ပါတာေပါ႔ေလ။ သာသနာျပဳမွလုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာသာျခားေတြနဲ႔မွ ခုလိုစကားေတြေျပာမယ္ဆိုရင္ တျခားဘာသာအယူေလးေတြလည္း သိထားသင့္တာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖက္က ျဖန္႔ေဝႏိုင္မႈ အားနည္းတာလည္း ပါ, ပါတယ္။ တိုင္းျပည္က မြဲတာလည္း အဓိကက်တဲ့ ျပႆနာပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း တတ္ႏိုင္သမွ် ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ေထရဝါဒ၊ မဟာယာန ဆိုၿပီး အဓိက ၂ ဂိုဏ္းရွိေၾကာင္း၊ ေထရဝါဒ စာေပေတြကို ေလ့လာဖို႔ အႀကံျပဳလိုေၾကာင္း၊ အဲဒီစာေပေတြမွာ လက္ေတြ႔နည္းလမ္း က်လွတဲ့ အျမင့္မားဆံုး အေတြးေခၚပညာေတြ ပါရွိေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
Posts
