အရိုအေသေပးၾက သေကၤတ

အရိုအေသေပးၾက သေကၤတ

ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကေန ဒီေန႔ထိေအာင္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ဟာ သေကၤတအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ကို အရိုအေသေပးခဲ့ၾက၊ ေပးေနၾကပါတယ္။ အရိုအေသေပးတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ လက္အုပ္ခ်ီမိုး ရွိခိုးပူေဇာ္ျခင္း တစ္မ်ိဳးတည္းကို ဆိုခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဦးၫြတ္ျခင္း၊ ခါးကိုင္းျခင္း၊ လက္အုပ္ခ်ီမိုးကန္ေတာ့ျခင္း အစရွိတဲ့ ကာယကံေျမာက္ အေလးထားအသိအမွတ္ျပဳနည္း အားလံုးကိုဆိုလိုပါတယ္။

ဟိျႏၵဴဘာသာဝင္ေတြက ဖန္ဆင္းရွင္ထာဝရျဗဟၼာႀကီး အစရွိတဲ့ နတ္ဘုရားအမ်ိဳမ်ိဳးတို႔ကို ရုပ္တုထုလုပ္ သေကၤတျပဳ အရိုအေသေပးၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြကလည္း ဗုဒၶနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့သာ ဓါတ္ေတာ္မ်ား အစရွိသည္တို႔ကို သေကၤတျပဳ အရိုအေသေပးေနၾကပါတယ္။ ခရစ္ယာန္တို႔ကလည္း ခရစ္ေတာ္ပံု၊ လက္ဝါကပ္တိုင္ ပံုတို႔ကို သေကၤတျပဳ အရိုအေသေပးၾကပါတယ္။ အစၥလမ္ဘာသာဝင္တို႔ကလည္း မကၠာအစရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးေတြကို သေကၤတျပဳ အရိုအေသေပးေနၾကပါတယ္။

ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေနၾကေတာ့ အရိုအေသေပးပံုနည္းလမ္းေရာ၊ အေလးအျမတ္ထားရာ သေကၤတေတပါ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနပါတယ္။ လူေတြရဲ႕သဘာဝအရ မိမိတို႔နဲ႔မတူတဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ အရိုအေသေပးရင္၊ မိမိတို႔ရိုေသရာ သေကၤတေတြနဲ႔ သဏၭာန္ကြဲေနရင္ နားလည္မေပးႏိုင္ၾကသူေတြမ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘာသာေရးဆန္ဆန္၊ ကိုးကြယ္မႈဆန္ဆန္ အရိုအေသေပးမႈေတြကို ကိုယ္နဲ႔မတူရင္ နားလည္မေပးႏိုင္ၾကပါဘူး။

အဲဒီေတာ့ ထာဝရဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သူ အခ်ိဳ႕ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ “ငါတို႔က ဘုရားသခင္က လြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လက္အုပ္မခ်ီဘူး” တဲ့။ အဲဒီေတာ့ မိဘ၊ဆရာသမားေတြကို လက္အုပ္ခ်ီရွိခိုးတာေတြ႔ရရင္ သူတို႔အတြက္ နားမလည္ႏိုင္တဲ့ အရိုအေသေပးမႈျဖစ္သြားပါတယ္။ တကယ္တန္း ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း မိဘ၊ ဆရာသမားေတြကို သူတို႔လည္း သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္ နဲ႔ အရိုအေသေပးေနၾကတာပါပဲ။ ဒါက နည္းလမ္းမတူညီမႈေပၚမွာ နားလည္မေပးႏိုင္ၾကတာေလးကို ဥပမာ အေနနဲ႔ေျပာျပတာပါ။ (ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေတြ႔ရတဲ့ ထာဝရဘုရားဝါဒီ ဆရာဆရာမမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက ၾကမ္ခင္းေပၚကေန လက္အုပ္ခ်ီရင္ သူတို႔ကလည္း ထိုင္ခံုေပၚကေန လက္အုပ္ခ်ီေနတတ္ၾကတာကိုလည္း သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။)

တကယ္ေတာ့ ဦးၫြတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ ခါးကိုင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ေခ်ဖမိုးနဲ႔ နဖူးပြတ္တိုက္သည္ျဖစ္ေစ၊ လက္အုပ္ခ်ီမိုးရွိခိုးသည္ျဖစ္ေစ၊ အေလးျပဳသည္ျဖစ္ေစ ရိုေသေလးစားေၾကာင္း ကာယကာေျမာက္ေဖာ္ျပေနတာပါလား ဆိုတာေတြးလိုက္ရင္ နည္းလမ္းေပၚမွာ နားလည္မေပးႏိုင္စရာမရွိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ေျပာရရင္ ဒါမွလည္း အႏွစ္သာရ ေနာက္ကိုလိုက္တာ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့။ နည္းလမ္းေပၚမွာ အာရံုစိုက္လြန္းအားႀကီးရင္ အႏွစ္သာရကို သေဘာေပါက္ဖို႔ ပိုမိုခက္ခဲသြားၿပီး နားလည္မေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ လူသားအခ်င္းခ်င္း အထင္အျမင္ေတြေသးကာ ႏွိမ့္ခ်ေစာ္ကားမိတဲ့ အမွားေတြျဖစ္လာေစႏိုင္ပါတယ္။
နည္းလမ္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စဥ္းစားမိသေလာက္ ေျပာျပခဲ့ပါၿပီ။ စာဖတ္သူမ်ားအေနနဲ႔လည္း စိတ္ဝင္စားမယ္ဆိုရင္ အက်ယ္တဝင့္ေတြးေတာၿပီး ေဆြးေႏြးေစလိုပါတယ္။ အခုဆက္ၿပီးသေကၤတနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာပါရေစ။

ဗုဒၶမပြင့္မီ ေရွးေခတ္ကတည္းက အိႏၵိယျပည္မွာ အရိုအေသေပးစရာ သေကၤတေတြက အမ်ိဳးအမ်ိဳးရွိေနခဲ့ၾကၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အမ်ိဳးအစားေတြ ကြဲျပားသလဲဆိုတာကေတာ့ စံုေအာင္ ေရတြက္ျပဖို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါလိမၼယ္။ အခ်ိဳ႕က ေတာင္ကို၊ အခ်ိဳ႕က ေတာကို၊ အခ်ိဳ႕က ေရကို၊ အခ်ိဳ႕က ေျမကို၊ အခ်ိဳ႕က ေနကို၊ အခ်ိဳ႕က လကို၊ အခ်ိဳ႕က နကၡတ္ကို၊ အခ်ိဳ႕က တာရာကို၊ အခ်ိဳ႕က ဥယ်ာဥ္ကို၊ အခ်ိဳ႕က သစ္ပင္ကို အရိုအေသေပးၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ တိရိစၧာန္ေတြ၊ အရပ္ဌာနေတြကိုေတာင္ အရိုအေသေပးေနၾကပါတယ္။ ဘယ္လိုေသာ သေကၤတေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြက အရိုအေသၾကတာဟာ အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ေတာ့ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အေၾကာင္းရွိလို႔သာ ျဖစ္လာတာပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြကလည္း ဒီေန႔ေခတ္လူသားတို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚနဲ႔ ၾကည့္ရင္ ရယ္စရာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္။ သူတို႔ေခတ္လူသားတို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြကို မွန္းဆၿပီး ဆင္းသက္လာတဲ့ မူရင္းကို သေဘာေပါက္ရင္ ပိုၿပီးနားလည္မႈ ေပးႏိုင္လာပါလိမၼယ္။

ဗုဒၶဘာသာစာေပလာအတိုင္းေျပာရရင္ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ ကိုးကြယ္ရိုေသမႈေတြ ဟာ အဓိကအားျဖင့္ လူသားတို႔ရဲ႕ ေၾကာက္စိတ္ကေန ဆင္းသက္လာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြဟာ သဘာဝအႏၲရာယ္ေတြျဖစ္တဲ့ ေရကို၊ မီးကို၊ ေလကို ေၾကာက္ခဲ့ရတယ္။ ေကာက္ပဲသီးႏွံေကာင္းဖို႔ မိုးဖ်က္မွာလည္း ေၾကာက္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီကေနတဆင့္ ကိုးကြယ္ရာေတြရွာရင္း ေရ၊ ေလ၊ မီး၊ မိုး အစရွိတဲ့ အရာေတြကို ကိုးကြယ္ခဲ့ၾကတယ္။ အာရံုယူစရာသေကၤတမရွိေတာ့ နီးစပ္မည္ထင္ရာ နတ္သမီး၊ နတ္သားေတြထုလုပ္ရာကေန နတ္ကြန္း၊ နတ္နန္းေတြ တည္ေဆာက္တဲ့ထိျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီကေနတစ္ဆင့္ ကိုးကြယ္ရာသေကၤတေတြအျဖစ္ နတ္ကြန္း၊ နတ္နန္းမ်ားတည္ရွိရာ ေနရာဌာနေတြ၊ ေတာေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြဟာလည္း ျမင့္ျမတ္ေသာ အရိုအေသျပဳခံ သေကၤတေတြျဖစ္လာၾကတယ္။

ဒီပို႔စ္ကိုေရးေနရင္း ဗုဒၶဘာသာစာေပမွာလာတဲ့ သိဂၤါလသုတၱန္ကို သတိရမိတယ္။ အေဖျဖစ္သူ သိဂၤါလသူေဌးႀကီးက ေသခါနီးမွာ သားျဖစ္သူသိဂၤါလလုင္ကို အရပ္ ၆-မ်က္ႏွာ အရိုအေသျပဳဖို႔ မွာခဲ့တယ္။ တသက္လံုးက ဖခင္စကား နားမေထာင္ခဲ့တဲ့ သားသိဂၤါလက ေနာက္ဆံုးစကားေလးမို႔ ႀကိဳးစားၿပီး နားေထာင္ရွာတယ္။ ေသခါနီးမွာသြားတဲ့ ဖခင္စကားျဖစ္လို႔သာ လိုက္နာေနရတယ္ သူ႔အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီအရပ္ ၆-မ်က္ႏွာအရိုအေသေပးလို႔ ဘာအက်ိဳးေက်းဇူးရွိလိမ့္မလဲ ဆိုတာလည္း မသိဘူး။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္က ရွင္းျပပါမွ ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ အဓိကဆိုလိုရင္းကို သေဘာေပါက္ၿပီး ဗုဒၶကိုလည္း ၾကည္ညိဳေလးစားလို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဒီလုင္က ဗုဒၶနဲ႔ေတြ႔လို႔သာ အရိုအေသေပးမႈ နည္းလမ္းမွန္ကို ျမင္ခဲ့တာ။ အကယ္၍သာ ဗုဒၶနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္မရခဲ့ရင္ သိဂၤါလမ်ိဳးရိုးဟာ ဒီေန႔ထိ ဘာမွန္းမသိပဲ ေရွးလူႀကီးမွာခဲ့ေသာ စကားကိုနားေထာင္ျခင္းဆိုတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုတည္းနဲ႔ အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာ အရိုအေသေပးျခင္းဓေလ့နဲ႔ ေန, ေနၾကဦးမလားမသိဘူး။
ဒီပို႔စ္ကိုေရးရတဲ့ အေၾကာင္းက ေသေသျခာျခာေလ့လာမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈမတူသူေတြ ရဲ႕ အရိုအေသေပးပံုေတြကိုလည္း နားလည္လာႏိုင္ပါတယ္။ သူတပါးတို႔ရဲ႕ အရိုအေသေပးရာ သေကၤေတြကိုလည္း အမွန္တကယ္ေလးစားစိတ္ ေပၚမလာရင္ေတာင္ အေလးထားစိတ္နဲ႔ ဖ်က္ဆီးေစာ္ကားမိျခင္း အမွားအယြင္းတို႔မွ ကင္းေဝးေစႏိုင္ပါတယ္။

အင္တာနက္သတင္းတစ္ခုမွာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္း၊ ယူက်ဴ႕မွာ ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ကေတာ့ ၾကည့္ရတာ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ ျဖစ္ရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ရုပ္ဆင္းတုေတြနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္တဲ့သတင္းပါ။ ဗီဒီယိုဖိုင္ စၾကည့္တုန္းကေတာ့ အရိုအေသေပးသူ ေဒသခံေတြမရွိေတာ့လိုလား၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား သတင္းသံုးျခင္း မရွိေတာ့လို႔လားလို႔ေတာ့ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တပါး ခရီးေဆာင္အိပ္ႀကီးနဲ႔ ထြက္သြားတာေတြ႔လို႔ ပိုၿပီးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ မေလးရွားႏိုင္ငံမွာလို႔ဆိုပါတယ္။ သတင္းကေတာ့ အေဟာင္းႀကီးပါ။ သတင္းမွန္လား လုပ္ႀကံသတင္းလားဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူေတြသာ ဆံုးျဖတ္ၾကပါေတာ့။

http://achareeya.blogspot.com/2008/04/if-you-think-that-malaysian-government.html

ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ၊ ဘာသာစကား၊ ဓေလ့ထံုးစံမတူသူ လူမ်ိဳးစုမ်ား အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈရွိၿပီး အျပန္အလွန္အေလးထား တတ္ၾကပါေစ။ သူတပါး အရိုေသေပးရာ သေကၤတေတြကိုလည္း အေလးထားတတ္ၾကပါေစ-လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ရြက္ဝါ