ဥပေဒသနဲ႔ ပရမတၳဓမၼ

ဥပေဒသနဲ႔ ပရမတၳဓမၼ

ဥပေဒသဆိုတာ အာဏာပါဝါရွိသူ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးဦက ျဖစ္ေစ၊ စည္းမ်ည္းစည္းကမ္းေရးဆြဲျခင္းဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူ လူအမ်ားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကျဖစ္ေစ ခ်မွတ္ထားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုတြင္း အဖြဲ႔ဝင္ေတြ လိုက္နာရမဲ့ အခ်က္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

ပရမတၳဓမၼ ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေပၚမွာမွ မီခိုမေနပဲ ကာလ/ေဒသ/ ပုဂၢလ မေ႐ြး အၿမဲတမ္းမွန္ေနတဲ့ သဘာဝတရားကို ေျပာခ်င္တာပါ။

ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ ေနမြန္းလြဲသြားတာကို မသိလိုက္လို႔ အစားအစာေတြကို စားလိုက္မိတယ္ဆိုရင္ အျပစ္ရွိလား- လို႔ အခ်ိဳ႕က ေမးတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းအေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကို ေျပာရရင္ ဥပေဒသနဲ႔ ပရမတၳဓမၼကို နားမလည္လို႔ ေမးတာပဲ။

ဥပေဒသဆိုတာက ဝိနည္းက်မ္းဂန္က လာရွိတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အမိန္႔ေတြျဖစ္တယ္။ သံဃာအသင္းဝင္ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္တိုင္းဟာ အဲဒီ အမိန္႔ေတြကို အျပည့္အဝ လိုက္နာဖို႔လိုအပ္တယ္။ မလိုက္နာရင္ အာပတ္သင့္တယ္။ မသိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သိသိႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ေနလြဲတဲ့ကာလက်မွ အစားအစာစားမိရင္ ဒါအာပတ္သင့္မွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအာပတ္က ကုစားလို႔ရတယ္။

ေနလြဲညစာစားတာ ေနာင္သံသရာအတြက္ ဆိုးက်ိဳးတစ္စံုတရာ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ ပစ္မႈလားဆိုရင္ေတာ့၊ ဒုစ႐ိုက္တရားဆယ္ပါးမွာ မပါဝင္လို႔ မဟုတ္ဘူးလို႔ပဲ ေျဖရမယ္ထင္တယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘုရားရွင္က ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ေနလြဲညစာ မစားၾကဖို႔ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့တာလည္းလို႔ စဥ္းစားစရာရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ထားတာကေတာ့ သာသနာ့တာဝန္ကိုထမ္းေဆာင္ရာမွာ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစႏိုင္လို႔ အလုပ္ပိုအခ်ိဳ႕ကို ေလ်ာ့ခ်ထားတာ၊ ေနလြဲညစာ မစားေသာ္လည္း က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ မိမိအက်ိဳး၊ ေလာကအက်ိဳး၊ လုပ္စရာရွိတာေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ႏိုင္ၾကတာေတြ ေၾကာင့္ အဲဒီဥပေဒကို ထုတ္ျပန္ခဲ့တာျဖစ္မယ္။ အဲဒီပစ္မႈဟာ ဒုစ႐ိုက္ပစ္မႈ မဟုတ္ေလေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္ (ဥပမာ- နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ) ခၽြင္းခ်က္အျဖစ္နဲ႔ ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သူ႔အသက္ သတ္ျခင္းသိကၡာပုဒ္ေလးပါ နည္းနည္းေျပာခ်င္တယ္။ သူ႔အသက္သတ္ျခင္း ကိစၥကိုေတာ့ ဘုရားရွင္က ဒုစ႐ိုက္တရားထဲမွာ ထည့္ေဟာထားတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုလည္း သူ႔အသတ္ မသတ္ၾကဖို႔ ဝိနည္း ဥပေဒ ျပဌာန္းခဲ့တယ္။ ဒုစ႐ိုက္တရားျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုေတာ့ အဓိပၸာယ္က ဘုန္းႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာလူမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ဘာသာကိုးကြယ္ကိုးကြယ္ အဲဒီအလုပ္ကိုလုပ္ရင္ အကုသိုလ္ျဖစ္မွာပဲ- လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။

က်ဴးလြန္သူက ရဟန္းေတာ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ အာပတ္လည္းသင့္၊ အကုသိုလ္လည္းျဖစ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ အကုသိုလ္ျဖစ္တာက ဒုစ႐ိုက္အမႈကို ျပဳမိလို႔။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ကုစားလို႔လည္း မရေတာ့ဘူး။ မေကာင္းတာလုပ္မွေတာ့ အေထာက္အပံ့ အေၾကာင္းတရားေတြစံုတဲ့အခါ အဲဒီအျပစ္က မေကာင္းက်ိဳးေပးဖို႔ ေစာင့္ေနလိမၼယ္။ အာပတ္သင့္တာက ဘုရားစကားနဲ႔ အညီမေနလို႔ပါ။ ဝိနည္းက်မ္းလာ ကုစားနည္းအတိုင္း ကုစားရင္ ရနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အသတ္ခံရတဲ့ သူက လူသတၱဝါျဖစ္ေနရင္ေတာ့ အဲဒီရဟန္းဟာ ပါရာဇိက က်ပါၿပီ။ လူသတ္ျခင္းဆိုတဲ့ ပစ္မႈအတြက္ ရဟန္းဘဝ ဆံုး႐ႈံးျခင္းဆိုတဲ့ ပစ္ဒဏ္ကို ဗုဒၶက ခ်မွတ္သြားခဲ့တာပါ။

ေဖာ္ျပပါ သူ႔တပါးအသက္သတ္ျခင္း သိကၡာပုဒ္ကိုေတာ့ ဒုစ႐ိုက္တရားနဲ႔ ယွဥ္ေနတာျဖစ္လို႔ ဗုဒၶက ခၽြင္းခ်က္မဲ့ ျပဌာန္းခဲ့ပါတယ္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ကာကြယ္ဖို႔၊ သာသနာ့အႏၲရာယ္ကို ရွင္းလင္းသုတ္သင္ဖို႔၊ မိမိအသက္အႏၲရာယ္က်ေရာက္ေတာ့မွာျဖစ္လို႔- စသျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ပင္ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါေစ သူတပါး အသက္ကို သတ္ဖို႔ ဗုဒၶက သူ႔ရဲ႕သားေတာ္ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ခြင့္မျပဳခဲ့ပါဘူး။

အာပတ္သင့္တယ္ဆိုတာ ရဟန္းေတြမွာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရဲ႕ အမိန္႔ဝိနည္းတရားေတာ္နဲ႔ အညီမေနၾကလို႔ ျဖစ္တဲ့ကိစၥပါ။ အဲဒါ ဥပေဒသ ျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားကလြဲလို႔ အျခား ဘယ္သူမွ အာပတ္မသင့္ပါဘူး။

အကုသိုလ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒုစ႐ိုက္အမႈကို လုပ္လို႔ျဖစ္တာပါ။ အဲဒါကေတာ့ လူျဖစ္ျဖစ္၊ ရဟန္းျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာလူမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ဘာသာကိုးကြယ္ကိုးကြယ္ ဒုစ႐ိုက္လုပ္ရင္ အကုသိုလ္ျဖစ္မွာပါပဲ။ အဲဒါက ဗုဒၶဘာသာ စာေပမွာ လာရွိတဲ့ ကမၼနိယာမဆိုင္ရာ သဘာဝဓမၼပါ။ ပုဂၢိဳလ္ကိုလိုက္ၿပီး တစ္စံုတစ္ရာ မေျပာင္းလဲပါဘူး။

သံဃာဆိုတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ၾကာရွည္တည္ၿပီး သာသနာေတာ္ အဆံုးအမအဓြန္႔ရွည္ေစဖို႔၊ ရဟန္းေတာ္ေတြကို လူပုဂၢိဳလ္ေတြက ေလးစာၾကည္ညိဳေစဖို႔ စတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕ ဗုဒၶက ရဟန္းေတြအတြက္ ဝိနည္းဥပေဒေတြကို ျပဌာန္းခဲ့တာပါ။ ဗုဒၶရဲ႕ သေဘာထားအရ လူတစ္ေယာက္ကို ရဟန္းအျဖစ္ ခံယူေအာင္ ဘယ္သူကမွ ဖိအားေပးလို႔ မရပါ။ သူကိုယ္တိုင္က ဘုရားတရားသံဃာကို၊ သာသာနာေတာ္ကို ၾကည္ညိဳေလးစားၿပီး ဝိနည္းတရားေတာ္ေတြကို လိုက္နာႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားရွိမွ ဝင္ရတာပါ။ မိဘကလည္း ဖိအားမေပးရပါဘူး။

ေလာကဆိုတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဗုဒၶက ပရမတၳဓမၼေတြကို ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့တာပါ။ အဲဒါေတြဟာ ဗုဒၶတည္ထြင္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶက ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ခဲ့လို႔သာ ဗုဒၶဝါဒလို႔ ေခၚေနတာပါ။ ဗုဒၶဘုရားရွင္ ပြင့္ေပၚလာလည္း(ပြင့္ေပၚမလာလည္း) ဒီဓမၼက ဒီတိုင္းရွိေနမွာပါ။ နယူတန္ထုတ္ေဖာ္ခဲ့တဲ့ ကမ႓ာ့ႀကီးမွာ ဆြဲအားရွိတယ္ဆိုတဲ့ နိယာမလိုေပါ့။ သူက ေျပာေျပာ/မေျပာေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ညီမွ်ျခင္းေတြေရးၿပီး တြက္ခ်က္ေလ့လာမႈေတြ လုပ္လုပ္/မလုပ္လုပ္ ကမ႓ာႀကီးကေတာ့ ဆြဲအားရွိေနမွာပါပဲ။

ပိဋကစာေပကို ေသေသျခာျခာ ေလ့လာတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြက ဘယ္ဟာေတြကေတာ့ ဥပေဒသေတြျဖစ္တယ္၊ ဘယ္ဟာေတြကေတာ့ ပရမတၳဓမၼေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာသာေရး ဝိနည္းေတြကို ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခုခု၊ ေဒသတစ္ခုခုရဲ႕ ဥပေဒအျဖစ္ ျပဌာန္းဖို႔ စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူး။ ဥပေဒလို႔ဆိုကတည္းက အဲဒါ သဘာဝဓမၼမဟုတ္ဘူး။ ပုဂၢိဳလ္ကိုလိုက္လို႔၊ ကာလ/ေဒသ ကိုလိုက္လို႔ ေျပာင္းလဲေပးသင့္တာေလးေတြ ရွိႏိုင္တယ္- ဆိုတာကိုလည္း သေဘာေပါက္ထားၾကတယ္။ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ကလည္း ဒါေတြဟာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြျဖစ္တယ္။ ျပင္ဆင္လိုက ျပင္ဆင္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုၿပီး အတိအလင္း မွာေတာ္မူခဲ့တယ္။

ပိဋကေတာ္ ျမန္မာျပန္မွာ ေရးတာကိုးက စည္းကမ္းဥပေဒေတြ အဓိကေဟာထားတဲ့ ဝိနည္းက်မ္းကို အာဏာေဒသနာလို႔ေခၚၿပီး၊ သဘာဝဓမၼကို အဓိကေဟာထားတဲ့ အဘိဓမၼာက်မ္းကိုေတာ့ ပရမတၳေဒသနာတဲ့။

ဘာသာျခားစာေပက်မ္းဂန္ေတြေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ၾကည့္သမွ် ဘယ္ဟာသဘာဝဓမၼလည္း ဘယ္ဟာက စည္းကမ္းဥပေဒလဲဆိုတာ ကြဲကြဲျပားျပားနားလည္ႏိုင္ဖို႔ သိပ္ခက္တယ္။ အခ်ိဳ႕လည္း လံုးေစ့ပတ္ေစ့ကိုပဲ သဘာဝဓမၼထင္ၿပီး အကုန္ေလ်ာက္လိုက္နာၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကိုယ္ေမြးလာတဲ့ သားသမီးလည္း ပံုစံခြက္ထဲ႐ိုက္သြင္းတယ္။ အခ်ိဳ႕လည္း ကိုယ့္ကိုလက္ထပ္တဲ့ ခ်စ္သူ ဇနီး၊ခင္ပြန္းကိုပါ ပံုစံခြက္ထဲ ႐ိုက္သြင္းတယ္။ ကာလာမသုတ္ေတာ္ကို ေလ့လာထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အဲဒီျဖစ္စဥ္ေတြက ဥပေဒသနဲ႔ ပရမတၳဓမၼကို ကြဲကြဲျပားျပားနားမလည္ရာကေန ဆင္းသက္လာတဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြပဲလို႔ ျမင္မိတယ္။