ကိုေဌးလြင္ဦးသို႔ ေပးစာ(၃)
ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီးမ္(မင္းႀကီးသခၤါ) ပို႔စ္ကို ေဝဖန္ျခင္း
ေဖာ္ျပပါပိုစ္မွာ ကိုေဌးလြင္ဦးက ‘ဘာသာတရားတစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကား နားလည္မႈရေစရန္၊ ပိုမို နီးစပ္မႈရွိေစရန္ ေစတနာေကာင္းမ်ားျဖင့္ သုေတသန ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္’ လို႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ စကား အသံုးအႏံႈးေလးလည္း လွတယ္။ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေလးလည္း ေကာင္းသလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကို ေျပာပါရေစ။ အေတြးအေခၚ အယူအဆ မတူတဲ့ ဝါဒ ၂-ခုကို နားလည္မႈရွိရေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါလိမၼယ္။ ဒါေပမဲ့ နီးစပ္မႈရွိေအာင္ ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ျဖစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ နီးစပ္မႈရွိေအာင္ ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ သုေတသနျပဳေနရင္ေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လူပန္းတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမၼယ္။ သမိုင္းေၾကာင္း ဝတၳဳေၾကာင္းဆင္တူရာေတြကို ေဝါဟာရေတြပါ ကူးယူအသံုးခ်ၿပီး ေရးခ်င္ရာေလ်ာက္ေရးရင္ေတာ့ ရႈတ္ေထြးမႈေတြဆီ ဦးတည္ေနလို႔ ဘာသာတရား ၂-ခု လံုးအတြက္ ဆိုးက်ိဳးေတြသာ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
နားလည္မႈေတြ အျပန္အလွန္ရဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔လည္း တတ္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစားေနတဲ့ အရာပါပဲ။ လူေတြအားလံုးကို ကိုယ္နဲ႔ ရိုးရာဓေလ့၊ ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ မတူညီသူေတြအေပၚမွာ နားလည္ေပးတတ္တဲ့ အျမင္ေလးေတြ ရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ ရွာေဖြရင္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း နားလည္ေပးမႈအတြက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ေတြ႔ရပါလိမၼယ္။
ဗုဒၶဝါဒမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲဆိုးဝါးတဲ့ ျပစ္မႈကို က်ဴးလြန္သူျဖစ္ပါေစ။ သူ႔စိတ္ထဲက ကိေလသာ အညစ္အေၾကးသည္သာ အေၾကာင္းတရားျဖစ္တယ္။ အျပစ္တင္စရာ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါမရွိဘူးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ သူတပါးအျပစ္ကို ေဒါသစိတ္မပြားဘဲ ဒီေလာက္ထိ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ ႐ႈျမင္ေပးတဲ့ အဆံုးအမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသေလာက္ အျခားဘယ္က်မ္းဂန္မွာမွ အေတြ႔ဖူးပါဘူး။
ဗုဒၶဘုရားရွင္ဟာ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က အတိုက္အခိုက္မ်ိဳးစံု ခံခဲ့ရပါတယ္။ မူဝါဒေရးရာ အရ တိုက္ခိုက္မႈေတြသာမက ပုဂၢိဳလ္ေရး မနာလိုမႈနဲ႔ နာမည္ပ်က္ေအာင္ ႀကံေဆာင္တာေတြ၊ အသက္ကိုပါ ရန္ရွာတာေတြ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတြကိုလည္း ဗုဒၶက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို သံုးသပ္ျပတာက လြဲလို႔ လူဒုကၡ၊ စိတ္ဒုကၡ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ တုန္႔ျပန္မႈမ်ိဳးေတြ မလုပ္ခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒီကိစၥေတြေပၚမွာပဲ သံုးသပ္ၿပၿပီး ဝိပါက္ေတာ္ (၁၂) ခန္းတရားေဒသနာတို႔ကို ေဟာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတရားေတြရဲ႕ အဓိက အဆံုးအမကေတာ့ “ငါဘုရား အေလာင္းေတာ္ဟာ ပါရမီျဖည့္စဥ္ကာလ ႏုစဥ္အခါတုန္းက အဲဒီကို မွားယြင္းတဲ့ ကာယ၊ ဝစီ၊ မေနာ အမႈေတြကို ျပဳခဲ့မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခုဘုရားျဖစ္တဲ့ ဘဝမွာ ဒီလို ဝိပါက္ေတြ ပါလာတယ္”- လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာလို႔ရပါတယ္။ သဒၶါတရားရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ က်မ္းဂန္လာအတိုင္း ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သဒၶါတရားမရွိလို႔ မယံုၾကည္ႏိုင္ရင္လည္း အျပစ္မဆိုပါဘူး။ ပံုဝတၳဳသက္သက္ ျဖစ္တယ္လို႔သာ သေဘာထားၾကပါ။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီပံုဝတၳဳကေပးတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ အဆံုးအမ ကေတာ့ လူ႔ေလာကကို မေကာင္းတဲ့ ကာယ၊ ဝစီ၊ မေနာ အမႈတို႔ မျပဳမိေစဖို႔ သတိေပးထားတယ္ ဆိုတာ ျငင္းလို႔ မရပါဘူး။ မိမိအသက္ကို ရန္ရွာသူ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး အၿငိဳးအေတးနဲ႔ နာမည္ပ်က္ေအာင္ ႀကံေဆာင္သူေတြကိုေတာင္ ဒီလို ႐ႈျမင္ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဝါဒရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္နဲ႔ နားလည္ေပးႏိုင္မႈေတြကို ကိုေဌးလြင္ဦးလည္း တီးမိေခါက္မိေလာက္ပါၿပီ။ အစၥလာမ္အဆံုးအမေတြထဲမွာ အဲလိုဆင္တူရိုးမွား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီေလာက္ ျမင့္ျမင့္မားမား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီထက္သာလြန္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြရွိရင္ (နားလည္ေပးမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေပါ့) မွ်ေဝေစခ်င္ပါတယ္။
ကိုေဌးလြင္ဦးက နားလည္မႈဆိုတာေလးကို သံုးခဲ့လို႔ ဒီလိုပို႔စ္ေတြေရးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကိုလည္း ခန္႔မွန္းတတ္ေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာတရား အဆံုးအမကိုလည္း အျမည္းသေဘာေလာက္ကေလး နက္နက္နဲနဲ ေတြးေခၚမိေအာင္ ေျပာခဲ့တာပါ။
အခုဆက္ၿပီး နီးစပ္မႈရွိေစရန္ဆိုတဲ့ စကားေလးကို ရွင္းပါရေစ။
ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒေတြနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာကေတာ့ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ပါ။ ဘယ္လိုမွ နီးစပ္မႈမရွိႏုိင္ပါဘူး။ အဲဒီစိတ္ကူးနဲ႔ သုေတသန ျပဳလို႔ကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမၼယ္။ မနီး,နီးေအာင္ ဆြဲေရးမယ္ဆိုရင္လည္း မူဝါဒေရးရာ ရႈတ္ေထြးမႈကို ဖန္တီးသလိုျဖစ္ၿပီး ဝါဒ ၂-ရပ္လံုးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္က သူ႔ကိုသူ တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္တယ္၊ သားေတာ္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီတန္ခိုးရွင္နဲ႔ သူနဲ႔ တနည္းနည္း အဆက္အသြယ္ရွိတယ္- စတဲ့စကားေတြကို လံုးဝမေျပာခဲ့ပါဘူး။ သူ႔စကား ကိုလူတကာ လက္ခံလာဖို႔ သဘာဝလြန္ တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးဆီက အကူအညီ တစ္စံုတရာ မယူခဲ့ပါဘူး။
- ဒီေလာကႀကီးကို တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးက ဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတဲ့ အယူ၊
- ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒီေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ဝိညာဥ္လို႔ေခၚတဲ့ ခိုင္ၿမဲတဲ့ နာမ္တရားအစုကေလး ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အယူ ေတြကို လြဲမွားေသာ အယူမ်ားအျဖစ္ အထင္အရွား ဆံုးမထားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာတရား အဆံုးအမေတြကိုၾကည့္ရင္ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆင္ျခင္ေဟာၾကားထားတာေတြသာ ေတြ႔ရပါလိမၼယ္။
အစၥလာမ္ သာသနာမွာေတာ့ တစ္ဆူတည္းေသာ ဘုရားဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးေနတယ္။ တစ္ဆူတည္းျဖစ္ေၾကာင္းကို ခိုင္လံုေအာင္ ေျပာႏိုင္ရင္ပဲ သူတို႔မွာ က်င့္ေဆာင္စရာ ဘာတာဝန္မွ မရွိေတာ့သလို၊ တာဝန္ေတြကုန္သြားၿပီလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ အေရးတႀကီးရွင္းျပ ေနၾကတာေတြ႔ရတယ္။ အျခားဘာသာတရားေတြမွာ တစ္ဆူမက မ်ားျပားေနတယ္ဆိုတာေတြကို ေထာက္ေထာက္ျပၿပီး အလုပ္မ်ားေနၾကတယ္။ တကယ္တန္းရွာၾကည့္ေတာ့လည္း အဲဒီထဲမွာ ဘာ philo၊ ဘာ Ethic မွမေတြ႔ရဘူး။
ဲဒီလိုေျပာလို႔ စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔။ နားမခံသာမွန္းသိေပမဲ့ ေျပာရတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကြန္မန္႔လာေရးသူအခ်ိဳ႕ကလည္း အေတြးအေခၚပိုင္း က်င့္ဝတ္ပိုင္းကို တကယ္ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုရင္ ေနာက္တြန္႔ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခုလို ဘာသာေရးေဆြးေႏြးမႈေတြကို အစပ်ိဳးေစခဲ့တဲ့ ဝိုင္ဖိုရမ္က ညီအစ္ကို မ်ားလည္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ က်င့္ဝတ္ေနာက္ကိုပဲ အဓိကလိုက္တယ္။ ဘယ္လိုအေတြးအေခၚေတြရႏိုင္မလဲ၊ ဘယ္လိုကိုယ္က်င့္ေတြေပးႏိုင္မလဲ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဘာသာေရး စာေပေတြကို ဖတ္တယ္။
အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အဓိက အႀကံေပးခ်င္တာက ကိုေဌးလြင္ဦးအေနနဲ႔ နီးစပ္မႈရရွိေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ အစၥလာမ္သာသနာကို သုေတသနျပဳခ်င္ရင္ ခရစ္ယာန္တို႔ ဂ်ဴးတို႔နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး လုပ္ပါ။ ရေကာင္း ရပါလိမၼယ္။ သူတို႔ တမန္ေတာ္မ်ားကလည္း သဘာဝလြန္ ထာဝရတန္ခိုးရွင္နဲ႔ တစ္နည္းနည္း ပတ္သက္ေနၾကေၾကာင္း က်မ္းဂန္ေတြမွာေတြ႔ရလို႔ပါ။ အမွန္တကယ္ နီးစပ္မႈေတြေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ရင္လည္း ယေန႔ ကမ႓ာ့ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ေနတဲ့ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။ ဗုဒၶဝါဒနဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ျပဳမိရင္ေတာ့ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ပမာ ဖီလာဆန္႔က်င္မႈေတြသာ ေတြ႔ရဖို႔ရွိပါတယ္။
အခုဆက္ၿပီး ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီးမ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေျပာခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာစာေပက်မ္းဂန္ေတြမွာ စၾကာဝေတးမင္းဆိုတာကို အလြန္တရာ ျမင့္ျမင့္မားမား အေလးထားမႈေတြ ေတြ႔ရတယ္။ ေလာကုတၱရာဉာဏ္အျဖစ္နဲ႔ ဘာမွ မတတ္လွမ္းႏိုင္ရင္ေနပါေစ။ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္နဲ႔ မွ်တတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲအုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြေၾကာင့္ သူေသတဲ့အခါမွာ သူ႔အရိုးကို ေစတီတည္ထားကိုးကြယ္ထိုက္တယ္လို႔ ကိေလသာကင္းစင္သူ အရိယာမ်ားနဲ႔တန္းတူ အေလးအျမတ္ျပဳဖို႔ လမ္းညႊန္ထားတယ္။
ဒီေတာ့စၾကာဝေတးမင္းဆိုတာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ- ေတြးၾကည့္ပါဦး။ ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီမ္နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ဖို႔ စၾကာမင္းက်င့္ဝတ္ေတြ ခဏဖယ္ထားရေအာင္၊ မင္းက်င့္တရား၊ သဂၤဟတရား၊ နာယကဂုဏ္ အဲဒါေတြလည္း အကုန္လံုး အျပည့္အစံုႀကီးထည့္မေျပာေသးဘူး။ မင္းက်င့္တရားထဲကမွ သီလဆိုတဲ့ တရားေလးနဲ႔ မွတ္ေက်ာက္တင္ၾကည့္ရေအာင္။ ဗုဒၶဝါဒအရ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ဆိုတာ ၅-ပါးေသာ နိစၥသီလကို ၿမဲရတယ္၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ ဥပုသ္သီလကို ေဆာက္တည္ရတယ္- လို႔ဆိုထားတယ္။ ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီမ္က ၅-ပါးေသာသီလမွ ၿမဲပါရဲ႕လား။
ကၽြန္ေတာ္သမၼာက်မ္းစာလည္း ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ ကိုေဌးလြင္ဦးညႊန္းတဲ့ေနရာေတြကိုပါပဲ ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ အာၿဗံ၊ အာျဗဟံ ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္အေၾကာင္း အမ်ားႀကီးဖတ္ရတယ္။ စံုစံုလင္လင္မဖတ္ရေသးလို႔ က်မ္းကိုးႀကီးထည့္ၿပီးေတာ့ ေဝဖန္ခ်က္မေပးေတာ့ပါဘူး။ မွတ္သားမိသေလာက္ အာၿဗံရဲ႕ဘဝၾကမ္းလိုက္တာ။ ကၽြန္မနဲ႔လည္း သားတစ္ေယာက္ထြန္းကားတယ္။ ဇနီးသည္နဲ႔ကၽြန္မ ျပႆနာေတြတတ္တယ္။ မိမိကိုယ္ဝန္လြယ္ထားတဲ့ ကၽြန္မကို အကာအကြယ္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မိမိဇနီးကို ဇနီးအျဖစ္အမွန္မေျပာရဲခဲ့လို႔ ဘုရင္ကဇနီးသည္ကို သိမ္းတာ ခံလိုက္ရေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မက်ဴးလြန္ခင္ မိမိလက္ထဲျပန္ရခဲ့တယ္။ ဇနီးသည္နဲ႔ သားရတနာထြန္းကားေတာ့ ကၽြန္မကေမြးတဲ့သားအေပၚ စိတ္တိုင္းက် မစီမံႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္သားအရင္းကို ယစ္ပူေဇာ္ဖို႔ မသိႏိုးနားေခၚသြားရရွာတယ္။ ဘာမွ သူ႔ဘဝမွာ ျမင့္ျမင့္မားမားရွာမေတြ႔ဘူး။ အဲလိုလူမ်ိဳးကိုမ်ား ပိဋကတ္ေတာ္ကလာရွိတဲ့ စၾကာမင္းနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တာကေတာ့ စၾကာဝေတးမင္းဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕က်င့္ဝတ္ေတြကို နားလည္ဖို႔ေတာ့ ေဝးစြ၊ သာမာန္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္ က်င့္ဝတ္ေတာင္ ဗုဒၶဝါဒမွာ ဘယ္လိုဆိုထားသလဲဆိုတာ ကိုေဌးလြင္ဦး သေဘာမေပါက္လို႔ျဖစ္ပါလိမၼယ္။
ေမတၱာပို႔ခံထိုက္သူ မုဟမၼဒ္ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔၊ ေမေတၱယ်ဆိုတဲ့ ဘုရားဘြဲ႔ေတာ္ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္စာမွာ ဆက္ေဆြးေႏြးပါ့မယ္။
ေလးစားစြာျဖင့္
႐ြက္ဝါ
ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီးမ္(မင္းႀကီးသခၤါ) ပို႔စ္ကို ေဝဖန္ျခင္း
ေဖာ္ျပပါပိုစ္မွာ ကိုေဌးလြင္ဦးက ‘ဘာသာတရားတစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကား နားလည္မႈရေစရန္၊ ပိုမို နီးစပ္မႈရွိေစရန္ ေစတနာေကာင္းမ်ားျဖင့္ သုေတသန ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္’ လို႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ စကား အသံုးအႏံႈးေလးလည္း လွတယ္။ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေလးလည္း ေကာင္းသလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကို ေျပာပါရေစ။ အေတြးအေခၚ အယူအဆ မတူတဲ့ ဝါဒ ၂-ခုကို နားလည္မႈရွိရေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါလိမၼယ္။ ဒါေပမဲ့ နီးစပ္မႈရွိေအာင္ ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ျဖစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ နီးစပ္မႈရွိေအာင္ ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ သုေတသနျပဳေနရင္ေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လူပန္းတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမၼယ္။ သမိုင္းေၾကာင္း ဝတၳဳေၾကာင္းဆင္တူရာေတြကို ေဝါဟာရေတြပါ ကူးယူအသံုးခ်ၿပီး ေရးခ်င္ရာေလ်ာက္ေရးရင္ေတာ့ ရႈတ္ေထြးမႈေတြဆီ ဦးတည္ေနလို႔ ဘာသာတရား ၂-ခု လံုးအတြက္ ဆိုးက်ိဳးေတြသာ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
နားလည္မႈေတြ အျပန္အလွန္ရဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔လည္း တတ္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစားေနတဲ့ အရာပါပဲ။ လူေတြအားလံုးကို ကိုယ္နဲ႔ ရိုးရာဓေလ့၊ ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ မတူညီသူေတြအေပၚမွာ နားလည္ေပးတတ္တဲ့ အျမင္ေလးေတြ ရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ ရွာေဖြရင္ေတာ့ အခ်င္းခ်င္း နားလည္ေပးမႈအတြက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ေတြ႔ရပါလိမၼယ္။
ဗုဒၶဝါဒမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲဆိုးဝါးတဲ့ ျပစ္မႈကို က်ဴးလြန္သူျဖစ္ပါေစ။ သူ႔စိတ္ထဲက ကိေလသာ အညစ္အေၾကးသည္သာ အေၾကာင္းတရားျဖစ္တယ္။ အျပစ္တင္စရာ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါမရွိဘူးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ သူတပါးအျပစ္ကို ေဒါသစိတ္မပြားဘဲ ဒီေလာက္ထိ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ ႐ႈျမင္ေပးတဲ့ အဆံုးအမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသေလာက္ အျခားဘယ္က်မ္းဂန္မွာမွ အေတြ႔ဖူးပါဘူး။
ဗုဒၶဘုရားရွင္ဟာ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က အတိုက္အခိုက္မ်ိဳးစံု ခံခဲ့ရပါတယ္။ မူဝါဒေရးရာ အရ တိုက္ခိုက္မႈေတြသာမက ပုဂၢိဳလ္ေရး မနာလိုမႈနဲ႔ နာမည္ပ်က္ေအာင္ ႀကံေဆာင္တာေတြ၊ အသက္ကိုပါ ရန္ရွာတာေတြ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတြကိုလည္း ဗုဒၶက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို သံုးသပ္ျပတာက လြဲလို႔ လူဒုကၡ၊ စိတ္ဒုကၡ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ တုန္႔ျပန္မႈမ်ိဳးေတြ မလုပ္ခဲ့တာ ေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒီကိစၥေတြေပၚမွာပဲ သံုးသပ္ၿပၿပီး ဝိပါက္ေတာ္ (၁၂) ခန္းတရားေဒသနာတို႔ကို ေဟာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတရားေတြရဲ႕ အဓိက အဆံုးအမကေတာ့ “ငါဘုရား အေလာင္းေတာ္ဟာ ပါရမီျဖည့္စဥ္ကာလ ႏုစဥ္အခါတုန္းက အဲဒီကို မွားယြင္းတဲ့ ကာယ၊ ဝစီ၊ မေနာ အမႈေတြကို ျပဳခဲ့မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခုဘုရားျဖစ္တဲ့ ဘဝမွာ ဒီလို ဝိပါက္ေတြ ပါလာတယ္”- လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာလို႔ရပါတယ္။ သဒၶါတရားရွိတဲ့သူေတြကေတာ့ က်မ္းဂန္လာအတိုင္း ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သဒၶါတရားမရွိလို႔ မယံုၾကည္ႏိုင္ရင္လည္း အျပစ္မဆိုပါဘူး။ ပံုဝတၳဳသက္သက္ ျဖစ္တယ္လို႔သာ သေဘာထားၾကပါ။
ဒါေပမဲ့ အဲဒီပံုဝတၳဳကေပးတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုင္ရာ အဆံုးအမ ကေတာ့ လူ႔ေလာကကို မေကာင္းတဲ့ ကာယ၊ ဝစီ၊ မေနာ အမႈတို႔ မျပဳမိေစဖို႔ သတိေပးထားတယ္ ဆိုတာ ျငင္းလို႔ မရပါဘူး။ မိမိအသက္ကို ရန္ရွာသူ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး အၿငိဳးအေတးနဲ႔ နာမည္ပ်က္ေအာင္ ႀကံေဆာင္သူေတြကိုေတာင္ ဒီလို ႐ႈျမင္ေပးႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဝါဒရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္နဲ႔ နားလည္ေပးႏိုင္မႈေတြကို ကိုေဌးလြင္ဦးလည္း တီးမိေခါက္မိေလာက္ပါၿပီ။ အစၥလာမ္အဆံုးအမေတြထဲမွာ အဲလိုဆင္တူရိုးမွား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီေလာက္ ျမင့္ျမင့္မားမား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီထက္သာလြန္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြရွိရင္ (နားလည္ေပးမႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေပါ့) မွ်ေဝေစခ်င္ပါတယ္။
ကိုေဌးလြင္ဦးက နားလည္မႈဆိုတာေလးကို သံုးခဲ့လို႔ ဒီလိုပို႔စ္ေတြေရးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကိုလည္း ခန္႔မွန္းတတ္ေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာတရား အဆံုးအမကိုလည္း အျမည္းသေဘာေလာက္ကေလး နက္နက္နဲနဲ ေတြးေခၚမိေအာင္ ေျပာခဲ့တာပါ။
အခုဆက္ၿပီး နီးစပ္မႈရွိေစရန္ဆိုတဲ့ စကားေလးကို ရွင္းပါရေစ။
ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒေတြနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာကေတာ့ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ပါ။ ဘယ္လိုမွ နီးစပ္မႈမရွိႏုိင္ပါဘူး။ အဲဒီစိတ္ကူးနဲ႔ သုေတသန ျပဳလို႔ကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမၼယ္။ မနီး,နီးေအာင္ ဆြဲေရးမယ္ဆိုရင္လည္း မူဝါဒေရးရာ ရႈတ္ေထြးမႈကို ဖန္တီးသလိုျဖစ္ၿပီး ဝါဒ ၂-ရပ္လံုးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္က သူ႔ကိုသူ တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္တယ္၊ သားေတာ္ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီတန္ခိုးရွင္နဲ႔ သူနဲ႔ တနည္းနည္း အဆက္အသြယ္ရွိတယ္- စတဲ့စကားေတြကို လံုးဝမေျပာခဲ့ပါဘူး။ သူ႔စကား ကိုလူတကာ လက္ခံလာဖို႔ သဘာဝလြန္ တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးဆီက အကူအညီ တစ္စံုတရာ မယူခဲ့ပါဘူး။
- ဒီေလာကႀကီးကို တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးက ဖန္ဆင္းတယ္ဆိုတဲ့ အယူ၊
- ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒီေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ဝိညာဥ္လို႔ေခၚတဲ့ ခိုင္ၿမဲတဲ့ နာမ္တရားအစုကေလး ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အယူ ေတြကို လြဲမွားေသာ အယူမ်ားအျဖစ္ အထင္အရွား ဆံုးမထားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာတရား အဆံုးအမေတြကိုၾကည့္ရင္ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆင္ျခင္ေဟာၾကားထားတာေတြသာ ေတြ႔ရပါလိမၼယ္။
အစၥလာမ္ သာသနာမွာေတာ့ တစ္ဆူတည္းေသာ ဘုရားဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးေနတယ္။ တစ္ဆူတည္းျဖစ္ေၾကာင္းကို ခိုင္လံုေအာင္ ေျပာႏိုင္ရင္ပဲ သူတို႔မွာ က်င့္ေဆာင္စရာ ဘာတာဝန္မွ မရွိေတာ့သလို၊ တာဝန္ေတြကုန္သြားၿပီလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ အေရးတႀကီးရွင္းျပ ေနၾကတာေတြ႔ရတယ္။ အျခားဘာသာတရားေတြမွာ တစ္ဆူမက မ်ားျပားေနတယ္ဆိုတာေတြကို ေထာက္ေထာက္ျပၿပီး အလုပ္မ်ားေနၾကတယ္။ တကယ္တန္းရွာၾကည့္ေတာ့လည္း အဲဒီထဲမွာ ဘာ philo၊ ဘာ Ethic မွမေတြ႔ရဘူး။
ဲဒီလိုေျပာလို႔ စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔။ နားမခံသာမွန္းသိေပမဲ့ ေျပာရတာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကြန္မန္႔လာေရးသူအခ်ိဳ႕ကလည္း အေတြးအေခၚပိုင္း က်င့္ဝတ္ပိုင္းကို တကယ္ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုရင္ ေနာက္တြန္႔ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခုလို ဘာသာေရးေဆြးေႏြးမႈေတြကို အစပ်ိဳးေစခဲ့တဲ့ ဝိုင္ဖိုရမ္က ညီအစ္ကို မ်ားလည္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ က်င့္ဝတ္ေနာက္ကိုပဲ အဓိကလိုက္တယ္။ ဘယ္လိုအေတြးအေခၚေတြရႏိုင္မလဲ၊ ဘယ္လိုကိုယ္က်င့္ေတြေပးႏိုင္မလဲ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဘာသာေရး စာေပေတြကို ဖတ္တယ္။
အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အဓိက အႀကံေပးခ်င္တာက ကိုေဌးလြင္ဦးအေနနဲ႔ နီးစပ္မႈရရွိေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ အစၥလာမ္သာသနာကို သုေတသနျပဳခ်င္ရင္ ခရစ္ယာန္တို႔ ဂ်ဴးတို႔နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး လုပ္ပါ။ ရေကာင္း ရပါလိမၼယ္။ သူတို႔ တမန္ေတာ္မ်ားကလည္း သဘာဝလြန္ ထာဝရတန္ခိုးရွင္နဲ႔ တစ္နည္းနည္း ပတ္သက္ေနၾကေၾကာင္း က်မ္းဂန္ေတြမွာေတြ႔ရလို႔ပါ။ အမွန္တကယ္ နီးစပ္မႈေတြေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ရင္လည္း ယေန႔ ကမ႓ာ့ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ေနတဲ့ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။ ဗုဒၶဝါဒနဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ျပဳမိရင္ေတာ့ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ပမာ ဖီလာဆန္႔က်င္မႈေတြသာ ေတြ႔ရဖို႔ရွိပါတယ္။
အခုဆက္ၿပီး ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီးမ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေျပာခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာစာေပက်မ္းဂန္ေတြမွာ စၾကာဝေတးမင္းဆိုတာကို အလြန္တရာ ျမင့္ျမင့္မားမား အေလးထားမႈေတြ ေတြ႔ရတယ္။ ေလာကုတၱရာဉာဏ္အျဖစ္နဲ႔ ဘာမွ မတတ္လွမ္းႏိုင္ရင္ေနပါေစ။ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္က်င့္နဲ႔ မွ်တတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲအုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြေၾကာင့္ သူေသတဲ့အခါမွာ သူ႔အရိုးကို ေစတီတည္ထားကိုးကြယ္ထိုက္တယ္လို႔ ကိေလသာကင္းစင္သူ အရိယာမ်ားနဲ႔တန္းတူ အေလးအျမတ္ျပဳဖို႔ လမ္းညႊန္ထားတယ္။
ဒီေတာ့စၾကာဝေတးမင္းဆိုတာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ- ေတြးၾကည့္ပါဦး။ ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီမ္နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ဖို႔ စၾကာမင္းက်င့္ဝတ္ေတြ ခဏဖယ္ထားရေအာင္၊ မင္းက်င့္တရား၊ သဂၤဟတရား၊ နာယကဂုဏ္ အဲဒါေတြလည္း အကုန္လံုး အျပည့္အစံုႀကီးထည့္မေျပာေသးဘူး။ မင္းက်င့္တရားထဲကမွ သီလဆိုတဲ့ တရားေလးနဲ႔ မွတ္ေက်ာက္တင္ၾကည့္ရေအာင္။ ဗုဒၶဝါဒအရ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ဆိုတာ ၅-ပါးေသာ နိစၥသီလကို ၿမဲရတယ္၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ ဥပုသ္သီလကို ေဆာက္တည္ရတယ္- လို႔ဆိုထားတယ္။ ကိုယ္ေတာ္အီဗရာဟီမ္က ၅-ပါးေသာသီလမွ ၿမဲပါရဲ႕လား။
ကၽြန္ေတာ္သမၼာက်မ္းစာလည္း ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ ကိုေဌးလြင္ဦးညႊန္းတဲ့ေနရာေတြကိုပါပဲ ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ အာၿဗံ၊ အာျဗဟံ ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္အေၾကာင္း အမ်ားႀကီးဖတ္ရတယ္။ စံုစံုလင္လင္မဖတ္ရေသးလို႔ က်မ္းကိုးႀကီးထည့္ၿပီးေတာ့ ေဝဖန္ခ်က္မေပးေတာ့ပါဘူး။ မွတ္သားမိသေလာက္ အာၿဗံရဲ႕ဘဝၾကမ္းလိုက္တာ။ ကၽြန္မနဲ႔လည္း သားတစ္ေယာက္ထြန္းကားတယ္။ ဇနီးသည္နဲ႔ကၽြန္မ ျပႆနာေတြတတ္တယ္။ မိမိကိုယ္ဝန္လြယ္ထားတဲ့ ကၽြန္မကို အကာအကြယ္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မိမိဇနီးကို ဇနီးအျဖစ္အမွန္မေျပာရဲခဲ့လို႔ ဘုရင္ကဇနီးသည္ကို သိမ္းတာ ခံလိုက္ရေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မက်ဴးလြန္ခင္ မိမိလက္ထဲျပန္ရခဲ့တယ္။ ဇနီးသည္နဲ႔ သားရတနာထြန္းကားေတာ့ ကၽြန္မကေမြးတဲ့သားအေပၚ စိတ္တိုင္းက် မစီမံႏိုင္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္သားအရင္းကို ယစ္ပူေဇာ္ဖို႔ မသိႏိုးနားေခၚသြားရရွာတယ္။ ဘာမွ သူ႔ဘဝမွာ ျမင့္ျမင့္မားမားရွာမေတြ႔ဘူး။ အဲလိုလူမ်ိဳးကိုမ်ား ပိဋကတ္ေတာ္ကလာရွိတဲ့ စၾကာမင္းနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တာကေတာ့ စၾကာဝေတးမင္းဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕က်င့္ဝတ္ေတြကို နားလည္ဖို႔ေတာ့ ေဝးစြ၊ သာမာန္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္ က်င့္ဝတ္ေတာင္ ဗုဒၶဝါဒမွာ ဘယ္လိုဆိုထားသလဲဆိုတာ ကိုေဌးလြင္ဦး သေဘာမေပါက္လို႔ျဖစ္ပါလိမၼယ္။
ေမတၱာပို႔ခံထိုက္သူ မုဟမၼဒ္ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔၊ ေမေတၱယ်ဆိုတဲ့ ဘုရားဘြဲ႔ေတာ္ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္စာမွာ ဆက္ေဆြးေႏြးပါ့မယ္။
ေလးစားစြာျဖင့္
႐ြက္ဝါ
Posts
